Numan AYDINOĞLU

@ktör

O meşhur şarkı!

1983 Yılı Temmuz ayında başladım NCR’da çalışmaya sonra araya bir Sağlık Sektörü tecrübesi girdi ve 1997 yılında geri döndüm. 2000 yılı sonunda bölge görevi aldığım günden beri bol bol seyahat eder oldum.
Bu arada yazılarımı kimi zaman uçakta, kimi zaman bulunduğum yerdeki otel odasında yazdım. Duygularımı ve bilgilerimi paylaşmaya çalıştım. Sevgilerimi paylaştığım gibi.
Dostlarım, seyahat etmenin güzelliklerinden bahsederken ben içimde yaşadığım yalnızlığımı pek anlatmadım. Buralarda memlekette olamamanın bana neler kaybettirdiğini anlatamadım. Ya da anlatmak istemedim. Dostların üzülmesini istemedim.
Duygularım kimi zaman içki mezesi oldu, kimi zaman kelimeler olup kağıda döküldüler...
Önce hava karardı,
İçim gibi!
Yalnızlık sardı içimi
Kor gibi!
Bir ışık yandı karşı pencerede
Nur gibi!,
Bir umut belirdi gözlerimde,
Sanki tüm sönen ışıklar yanacaktı yeniden,
Başımı çevirdim meraklı ve arayan gözlerle,
İri iri idi gözlerim.
Umutla baktım...
Bir el uzandı.
Tül perde aralandı hafifçe
Belli belirsiz bir yüz
Bakındı sokağın karanlığına.
Belli o da yalnızdı,
Umut aradı sokaklarda..
Sinirlendi besbelli.
Sert bir hareketle kapattı perdesini.
Gizledi kendini ve yalnızlığını herkesten
Bir perde darbesi ile.
Bir çocuk göründü karşı pencereden.
Yanan ışığın hemen arkasından
Sarı sırma saçları ve parlayan gözleri ile
Bir gülücük attı sokağın karanlıklarına
Ve bana!
Umut ve huzur ışığı yaktı karanlık sokaklara
Ve yüreğime!
Bir çocuk geldi yanına
Sevgi doluydu besbelli.
Tutundu sırma saçlı umut ışığına
Öptü yanaklarından
Güldüler sarıldılar,
Oyuncakları düştü ellerinden,
Umurasamadılar.
Gene güldüler neşeyle
Paylaşıyorlardı mutluluklarını
Pencereden.
Işık saçtılar karanlık sokaklara
Yalnız kalplere.
Sonra bir el uzandı yeniden
Çekti minik dostlarımı içeri
Ve perde kapandı yüzüme
Umudum!
Eyvah gene ellerim boş.
İtildim yeniden yalnızlığıma.
Bir mutluluk, bir yalnızlık
Karşılıklı iki pencerede
Perdeler arkasında!!
Durdum,
Yönümü değiştirdim
Ve,
Bir perde çektim bende
Karanlıklara...
Yüreğimin derinliklerinden.
Arkasında ben ve yalnızlığım
Önünde sen, siz, onlar.
Dilimde o meşhur şarkı
“Evlerin ışıkları bir bir yanarken,
Bendeki karanlığı birde bana sor”.
18 Kasım 2005-Viyana