Numan AYDINOĞLU

@ktör

İdil çıktı!

Dünyaya geldiğim anda,
Yürüdüm aynı zamanda.
İki kapılı bir handa,
Gidiyorum Gündüz gece.
Böyle başlıyor ozan Veysel yaşamı anlattığı mısralarına. Toprak ananın ne kadar şefkat dolu olduğunu anlatırken de;
Karnın yardın kazma ilen bel ilen,
Yine beni karşıladın gonca gül ilen.
Diyor ve yaptığım onca şeye karşı yine kendisini bağrına basanın Toprak olduğunu anlatıyor…
İnsanoğlu ve Toprak arasındaki bu ilişki bundan daha güzel anlatılabilir mi bilmiyorum. Ama İnsanın ne kadar acımasız olduğunu, yaşamak için toprağa ne kadar ŞİDDET! Uyguladığını anlatıyor Veysel. Ya da ben öyle anlıyorum.
Yaşamak istiyor insanoğlu, hep daha iyiyi istiyor. Çevresine bakıyor, ne var ne yok değerlendiriyor. Beğeniyor, ihtiyaç duyuyor, düşünüyor! Ve ihtiyacını elde etmek için bir şeyler yapmaya çalışıyor. Hakkını arıyor. Haksızlığı görüyor, başkaldırıyor, isyan ediyor. Adalete gidiyor, hakkının yendiğini düşünüyor. “Hak, hukuk güçten yanadır” ı görüyor.
Devlet diyor, bir “Toprak Ana” olmalı, hak hukuk onun göğsünde yeşermeli ve herkese dağıtılmalı diyor.
Yanılıyor…
Şiddetin sadece fiziksel olmadığını anlıyor.
Psikolojik şiddetle tanışıyor…
Korkuyor.
Susuyor…
Sinemaya gitmek istiyor.
Filmin Adı: “ÖZGÜR WILLY”.

******
Ben masumum.
Önce kalem istedi elimi,
Kâğıda uzandı
Parmaklarım arasından.
İşte böyle başladı ilişkileri…
Ben çöpçatanı oldum kağıtla kalemin.
Oğul verdiler her birleşmede.
Adına şiir dediler.
Sevgili dostlar, zaman zaman burada örneklerini sizlerle paylaştığım şiirlerimin toplandığı kitabım “İDİL” çıktı… Ama sadece kitap olarak.
Saygılarımla.