Son zamanlarda şu “Sosyal Sorumluluk Projesi” deyimi çok ilgimi çekiyor. Günümüzde neredeyse tanımadığı bir adama durakta selam vermek bile Sosyal Sorumluluk sayılıyor. Bazı çok değerli iş adamlarımız, ‘kör gözüm parmağına’ misali bir fırıldak icat edip adına da Sosyal Sorumluluk Projesi diyorlar. Bu şirketlere ya da iş adamlarına yakın medya da yangına körükle gidiyor. Tabii, ne yapacaklar. Reklam alıyorlar. Kimisi, reklam almadan da parayı alıyor. Ancak yapılan işin ne toplumla ne de sorumlulukla bir alakası var. Her şeyden önce, bir olgunun toplumsal olabilmesi için toplumu ilgilendirmesi gerekir. Öte yandan bu tip projelerde büyük oranda kamu yararı aranır. Bizimkilerde ise, hiç böyle bir anlayış yok. Sen, ben ve bizim oğlan! Yersen… Yeter ki, gece yarısı da olsa televizyonda görün. Düttürü Haber gazetesinde resmin çıksın...
Geçen gün Prag’da gerçek anlamda bir Sosyal Sorumluluk Projesi izledim. Prag’da Asociace Malych Debrujáru CR adında bir dernek, ilk öğretim çağındaki çocukları araştırmaya teşvik için harıl harıl çalışıyor.
Başkan Mgr. Petr Zapletal, arkadaşlarıyla birlikte kendisini bu işe adamış. Bir odalık ofislerinde harikalar yaratıyorlar. O çocukların gözlerine yansıyan mutluluklarını bir görseniz, eminim ki gözleriniz yaşarır.
İmkanı olmayan çocuklara Prag’da muhteşem programlar sunuluyor. Tüm katılımcılar otobüs ve tramvaylarla gidecekleri yerlere götürülüp getiriliyorlar.
Yemekler bir okulda yeniyor. Bu etkinlikte Prag kentini ilk kez gören çocuklarla tanıştım ve, “işte sosyal sorumluluk projesi” bu olsa gerek dedim.
Yoksa, Kartal’dan Pendik’e kullanılmış çamaşır ve ayakkabı göndermek değil...

Yukarı çıkmak için lütfen tıklayın